Het wel en wee van all-inclusive

Ja hoor, ik heb mijn mening klaar over all inclusive vakanties. Het liefst loop ik er met een grote boog omheen. Maar in mijn zoektocht naar aantrekkelijke last-minutes deze zomer stuitte ik op een all-in aanbieding die ik toch besloot te nemen. Want… het was maar één weekje. Want… ook wel makkelijk dat je nergens meer over na hoeft te denken. Want… ach ja, wat eigenlijk. Ik wilde gewoon op vakantie naar de zon en dit kwam eruit.

Manlief vroeg nog bij welke organisatie ik het had geboekt. Nou, gewoon, eentje die ik via Facebook zag. Dat kon toch niet misgaan? Enkele Google-pogingen later waren we wat verontrust. Uit 240 beoordelingen hadden ze een 2,3 in de wacht gesleept. Oi, oi, oi. Wat was niet best. Geen tickets, geen contact mogelijk, niet goed geregeld, níet geregeld. En meer van dat.

Ik besloot in vertrouwen naar de vertrekdatum toe te leven. Ergens was een zonnig oord dat op ons wachtte. En we zouden daar komen.
Gelukkig viel alles mee. Kregen keurig op tijd de documenten toe gemaild, konden gewoon online inchecken en zowaar, het hotel had onze naam ook nog op de lijst staan. Ons all-inclusive avontuur (is dat eigenlijk een contradictie?) kon beginnen.

Dus na het welbekende bandje dat een week lang niet meer loslaat, stortten we ons in het festijn. Het avondmaal. Uk is zó overdonderd door het eten, alle keuzes en wellicht ook de uitermate fel belichtte eetzaal, dat hij spontaan kiest voor een stokbroodje met komkommer. “Maar lieverd, wil je geen patat/schnitzel/visje/soep/pasta/pizza/all of the above?” “Nee hoor, dit vind ik lekker. Hier ken ik de smaak van.” Mijn kleine is wat dat betreft een echte Hollandse boer.

Entertainment is nooit echt ons ding geweest. Wat ik gek vind, want vroeger was ik er dol op. Ik kan me herinneren dat we, toen ik 9 was, naar Ibiza vlogen. Pap en mam waren 12,5 jaar getrouwd en dat vierden we met een vakantie. Ik kreeg er vrij voor van school, want dat mocht toen nog, en we zaten in een prachtig hotel. In mijn ogen nu. Geen idee eigenlijk of het all-inclusive was. Want met 9 jaar hoef je geen stuiver te betalen en maken pap en mam er altijd all inclusive van.

Maar wat ik me nog wel herinner, was het entertainment. Eric en Manuela. Ik ken hun namen en zie hun gezichten nog levendig voor me. Fantastisch vond ik dat. Dansen en vooral dansjes leren en samen doen. Geen tsjoe tsjoe wah, maar grote mensen muziek. Twee nummers in het bijzonder. Live is live (la la la la la) en To the left, to the right. Wat hebben we dat mee staan schreeuwen en dansen. Eric en Manuela met Spaans accent. Mijn zus en ik met onze Brabantse tongval. Eens in de paar jaar hoor ik de nummers langskomen op de radio en dan waan ik me weer in de kinderdisco van Ibiza.

Nu toog ik met mijn jongens om 21 uur richting feestzaal voor de kinderdisco. Willen ze mee doen? Ze schudden hard van nee. Maar wel kijken. Terwijl we daar zitten en het ene na het andere vreselijke nummer uit de nog vreselijkere geluidsboxen schalmt, vraag ik me af wat ik hier doe. De entertainer heeft er blijkbaar ook niet veel zin in en staat zijn dansje plichtsgetrouw, maar zonder passie te doen. Nou, dat was bij Eric en Manuela wel anders. Toch?
Kom jongens, we gaan slapen.

De volgende dag staat kleine Uk om 8 uur startklaar voor het ontbijt. Aangekleed en wel is hij klaar om aan te vallen. Want het begint toch nu? “En alles is gratis, mam!!” Ja schat, je hebt gelijk, we gaan.
Nipt zit het ontbijt erin en vleien we aan het zwembad neer (jawel, er blijken gewoon nog bedjes beschikbaar. Dus al die YouTube filmpjes zijn gelukkig niet hier opgenomen). De zon brandt behoorlijk, dus onze witte huidjes moeten in de vette tjet gezet worden.

Weemoedig denk ik terug aan de tijd dat ik aan 3 spraytjes genoeg had om mijn hele buik in te smeren. En spray daarna vrolijk verder.

Na een eerste zwemronde meldt Uk zich bij de poolbar voor een hotdog. Hoewel op zich wat vroeg op de dag, wil ik toch enthousiast zijn over zijn zelfredzaamheid en vraag een hap. Schmak-worst. Jak. “En het is allemaal gratis, mama!”
Oké lief, eet maar lekker op.

De hele eerste dag blijft die kleine gup naar de bar lopen en komt terug met dan weer eten, dan weer drinken. “Alles is gewoon gratis, mam. Je kunt het gewoon pakken!”

Dat moet toch een magisch gevoel zijn voor zo’n manneke, dat je ergens vreemd bent en alles mag nemen wat je wilt en niemand die zegt dat je moet betalen. Hij is helemaal in de gloria. En ik daarmee ook. All Inclusive is zo gek nog niet. Voor een weekje dan…

Het eiland verrast ons. Ook omdat we ons er nauwelijks in verdiept hebben misschien. Maar de naam Canarische eilanden doet al wat vermoeden bij ons. Maar ja, datzelfde vooroordeel hadden we eerder over de Vinex en kijk ons nu eens wonen! 😉<<<<<
oed, wij zijn dus best onverwacht blij met onze keuze. Misschien ook door een magisch momentje dat we beleefden toen we samen met onze boys gingen snorkelen. Met alle spullen en goede gids was het een prachtige ervaring. Een die zij, en wij, nooit meer gaan vergeten. Mooi om dat samen te kunnen delen.<<<<<
r een aantal leuke stadjes gezien. Niet al teveel toeristen, leuke winkeltjes, lekkere restaurantjes (want dat het all-inclusive ís, wil niet zeggen dat je niet een keer wat anders mág proeven. Blij dat we dat een paar keer gedaan hebben, zodat je toch zelf wat meer kan bepalen waar je trek in hebt. Al was het helemaal niet slecht in het hotel.)

Wat later in de week vind ik het wel even doorbijten. Het zien van de overvolle borden bij de nóg vollere mensen die aan tafel zitten. Het ontstaan van drankverslaving. "Want alles is toch gratis?!" Een treurige moeder die alleen met haar zoon al bij het ontbijt 4 glazen cava wegtikt. Omdat het kan. Of omdat het alleen zó kan. De bierbuiken die vanaf 11 uur af en aan lopen naar de poolbar. Why, wie heeft er alle dagen al zo vroeg zin in bier?

Maar toch, handig is het wel. We merken op dat er veel alleenstaande ouders zijn met hun kids. Dat snap ik wel. Als je alles al in je eentje moet doen, lijkt dit de enige manier om in de vakantie even nix te hoeven. Zelfs ik die niet alleenstaand is, vind het een verademing dat ik niet elke avond hoef te kiezen waar we nu weer gaan eten. Kan het ijsje wel of niet. Nu alweer wat drinken? Weet je wat dat kost?? "Alles is gratis, mam!"

Voor een weekje was het helemaal prima zo. Elke dag een potje midgetgolf, want ja, ook dat was gratis😉. En even dammen. Of biljarten. Omdat het kan. Je hoeft even niks. Die dansjes aan het zwembad en datzelfde bandje dat elke dag opstaat, nemen we voor lief. We hebben onvoorwaardelijk tijd voor elkaar. En dat is vakantie. Geen andere zaken die aandacht vragen. Zelfs het eten en drinken is geregeld. Relaxter wordt het niet. De kinderen waren de koning te rijk en voelden zich echt als een god in Frankrijk. Dat is toch mooi?! En wij, wij vonden het prima. Ontbijt en lunch was lekker en voldoende afwisseling. Avondeten was teveel buffet-stijl en dus doorbakken, doorgekookt en minder smaakvol, maar ach. Na zo'n dagje aan het zwembad niksen, wat heb je nodig? De entertainment konden we goed ontduiken en met een paar uitstapjes hebben we ook nog wat van het eiland gezien.

Al bij al een heerlijke week gehad waarin genieten en relaxen voorop stond. En waar Lanzarote zich liet zien als een aangename verrassing. Dus nee, nog steeds geen aanhanger van het all-inclusive gospel, maar voor nog zo'n relaxed weekje zou ik zo tekenen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s